Przerwy między płytami na międzytorzu

Deską wypełnia się przerwy między płytami na międzytorzu. Deska ta ma grubość 3,8 cm i szerokość 10,5 cm (informacje na temat egzamin na uprawnienia budowlane). Przerwy między płytami a szyną, a także otwory w płytach o średnicy 4 cm, które są niezbędne do zakładania uchwytów do podnoszenia płyt powinny być dobrze uszczelnione i zalane asfaltem.

Płyty należy wykonać z betonu marki 500. Wykorzystuje się do tego także stal zbrojeniową 34GS o Qr na poziomie 4200 kg/cm2. Z kolei bloki fundamentowe wykonuje się z betonu marki 170. Objętość płyty wewnętrznej międzyszynowej jest na poziomie 1,78 m3, a płyty zewnętrznej – 0,43 m3. Płyty można układać dzięki wykorzystaniu odpowiednio przystosowanych wózków torowych bądź przy wykorzystaniu dźwigów samochodowych. Ciężar stali w płycie środkowej wynosi 113,66 kg, w wewnętrznej – 111,52 kg.

Obliczenia płyt w kierunku podłużnym dokonuje się jak dla belki wspartej na 2 podporach (skrajnych podkładach), która jest obciążona poza ciężarem własnym taborem samochodowym jak dla I klasy obciążeń ruchomych zgodnie z normatywem technicznym projektowania mostów na drogach samochodowych. W kierunku poprzecznym płyta jest liczona jako podparta na krawędziach wzdłuż szyn kolejowych.

Płyty wielkowymiarowe są odpowiednie w przypadku najcięższego ruchu o maksymalnym natężeniu. Udało się to wywnioskować na skutek dotychczasowych doświadczeń zagranicznych.

Przerwy między płytami na międzytorzu
Przerwy między płytami na międzytorzu

Płyty małowymiarowe stosuje się najczęściej na kolejach zagranicznych na przejazdach dróg o mniejszym natężeniu (szczegółowy program egzaminu na uprawnienia budowlane). Spowodowane to jest tym, że łatwiej i szybciej się je montuje. Układanie ich jest możliwe zwłaszcza tam, gdzie kąt skrzyżowania drogi z torami jest równy lub zbliżony do 90°. Przejście od krótkich płyt zewnętrznych do nawierzchni drogowej odbywa się za pośrednictwem krawężnika ulicznego jako elementu połączeniowego obu tych nawierzchni.

Takie płyty należy układać na podkładach drewnianych.

Prefabrykowane elementy betonowe

W zakresie teletechnicznej kanalizacji kablowej na kolejach wykorzystuje się z reguły poniższe prefabrykowane elementy betonowe:

– korytka betonowe naziemne i podziemne,

– bloki betonowe kanalizacji kablowej,

– studnie kablowe do kanalizacji jednootworowej i wielootworowej.

W sytuacji, kiedy buduje się kanalizację o większej liczbie otworów niż w przypadku zastosowania bloku pojedynczego, należy zestawić bloki płaskie. Układa się je wówczas na styk i łączy się je zaprawą murarską.

Studzienki i studnie kablowe

Zadaniami studzienek i studni kablowych w kanalizacji, które stosuje się najczęściej jako przelotowe i odgałęźne, są:

1) nadanie przelotom długości, która nie przekracza dozwolonej długości,

2) umożliwienie dokonywania na kablach odgałęzień,

3) możliwość usytuowania zespołów cewek pupinizacyjnych na kablach dalekosiężnych,

4) umożliwienie przejścia z jednego poziomu kanalizacji na drugi,

5) umożliwienie przejścia z kabla kanałowego na kabel doziemny lub na słup linii napowietrznej (materiały do egzaminu na uprawnienia architektoniczne).

Studzienki składają się przede wszystkim z elementów, które wymienia się poniżej:

a) komory studzienki,

b) włazu do studzienki zaopatrzonego w pokrywę,

c) wlotów kanalizacji kablowych (gardeł),

d) odwodnienia (osadnik lub otwór chłonny).

Kształt studzienek w planie może być różnorodny. Wyróżnia się kształt kwadratowy, ortogonalny oraz opływowy. To, który kształt znajdzie zastosowanie zależy przede wszystkim od:

– przeznaczenia studzienki,

– liczby wlotów,

– układu wlotów,

– warunków technologii procesów pomiarowych i montażowych przy układaniu kabla,

– usuwania uszkodzeń,

– rozbudowy sieci kablowej.

To, jak wysokie będą te studzienki zależy przede wszystkim od głębokości zagłębienia kabla. Wysokość może wahać się od 0,5 do nawet 2,5 m (uprawnienia architektoniczne – egzamin).

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *