Własności świeżych betonów

We wszystkich krajach stosowano początkowo prawie wyłącznie dwie metody określenia własności świeżego betonu (program na uprawnienia budowlane).

Własności świeżych betonów
Własności świeżych betonów

Metoda określania własności świeżego betonu

Pierwszą z metod określania własności świeżego betonu jest pomiar z wykorzystaniem stożka Abramsa. W języku angielskim badanie to nosi nazwę slumptest, a po niemiecku jest to Setzprobe. Jest to metoda, którą opracował Abrams.

Badanie polega na zastosowaniu obmyślonego przez niego stożka jako formy. W pierwszej kolejności należy wymieszać beton. Po wymieszaniu należy go układać w stożku w trzech kolejnych warstwach. Jednocześnie każdą z nich należy zagęścić żelaznym drążkiem. Podczas wypełniania i zagęszczania betonu konieczne jest przyciskanie stożka. Dzięki temu nie zmieni on swojego położenia.

Następnym krokiem jest zgarnięcie nadmiaru betonu oraz wyrównanie górnej powierzchni. Następnie podnosi się formę pionowo w górę. Stosunek odcinka, o jaki obniży się masa betonowa do wysokości formy stożka stanowi miarę konsystencji.

Metoda określania własności betonów

Drugą metodą określania własności świeżego betonu jest próba na rozpływ. Wykorzystuje się do tego stolik wstrząsowy (program egzamin uprawnienia 2022). Składa się on z poziomej tarczy o średnicy 40 cm, która znajduje się na pionowym pręcie. Mimośród jest obracany korbą, dzięki czemu pręt z tarczą podnosi się i opada. Dzięki specjalnej formy (stożek) należy uformować betonową próbkę. Kolejnym krokiem jest obrócenie korbą 15 razy. Na skutek wstrząsów stożek betonowy rozpływa się.

Średnicę rozpływu należy mierzyć w dwóch prostopadłych kierunkach. Na tej podstawie należy obliczyć średnią średnicę rozpływu. Stosunek średniej średnicy do średnicy rozpływu to inaczej wskaźnik rozpływu.

Wady i zalety metod

Należy jednak pamiętać o tym, że obie metody nie określają zbyt dokładnie właściwości świeżo zarobionego betonu.

Stożek Abramsa nie jest dobrym wyborem w przypadku zbyt suchej masy betonowej. Dodatkowo nie wykrywa on różnicy między betonem wilgotnym a suchym z jednej strony, a bardzo często również z betonem gęsto-plastycznym z drugiej strony. Także w przypadku betonów o małej zawartości zaprawy na granicy urabialności metoda Abramsa nie jest zalecana.

Z kolei metoda pomiarów za pomocą stolika wstrząsowego nie jest zbyt dokładna, zwłaszcza w przypadku betonów, które charakteryzują się małą wilgotnością. W tej sytuacji stożek betonowy rozpada się, a nie rozpływa. Jest to metoda odpowiednia do betonów płynnych (program jednolite akty prawne na egzamin uprawnienia).

Bardzo szerokie badania na temat wykonywania pomiarów tymi dwoma sposobami były wykonane przez R. L’Hermite. W badaniach laboratoryjnych wykonano kompletną serię pomiarów konsystencji obiema metodami dla betonu o uziarnieniu ciągłym Faury’ego. Zmieniono wyłącznie stosunek wic od 0 do 1,0. Jednocześnie wykonano z badanego betonu kostki próbne zgniatane po 28 dniach.

Podsumowanie

Porównując wykresy konsystencji betonu oraz wytrzymałości można zauważyć, że metoda Abramsa wykazuje niedostateczną czułość pomiaru w najkorzystniejszym przedziale stosunku wic (0,5-0,6). Dokładność pomiaru wynosi wówczas 0,5 cm, a zmiana wic o 10% daje zmianę wysokości 1 cm. Z kolei metoda rozpływu przypisuje większą płynność betonom o mniejszej zawartości wody lub też jednakową o różnych współczynnikach wic.

Należy pamiętać o tym, że te wnioski dotyczą wyłącznie badanego betonu. Jednocześnie dają one ogólne pojęcie o tym, że powyższe metody nie są doskonałe. Dodać do tego należy czułość tych metod na czynniki przypadkowe oraz czysto empiryczny ich charakter nie pozwalający się ująć w schemat sprecyzowanych zjawisk fizycznych, dających się zdefiniować matematycznie i pomierzyć (wydrukowane akty prawne na egzamin na uprawnienia budowlane).

Podziel się:

Ocena artykułu:

0
0

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.