Symetryczne sprężenie przekrojów

Symetryczne sprężenie przekrojów

Dzięki temu, że struny sprężające są symetrycznie rozłożone, ułatwiony jest:

– transport elementów przy użyciu zwykłych środków transportowych,

– przeładunek bez wykorzystywania sprzętu mechanicznego (przeładunek ręcznie), gdzie uchwyty mogą być dowolnie rozmieszczone przy podnoszeniu lub przeładunku elementów strunobetonowych.

Symetryczne sprężenie przekrojów
Symetryczne sprężenie przekrojów

Dzięki symetrycznemu sprężania przekrojów elementów konstrukcyjnych udało się w pełni wyeliminować możliwość popełnienia błędów montażowych na budowie (egzamin na uprawnienia budowlane). Mogły one powstać na skutek odwrócenia elementów w momencie, kiedy doszłoby do całkowitego zastosowania sprężania strefy rozciąganej. Ma to wpływ na dalsze masowe wykonawstwo przez robotników, którzy są niewykwalifikowani. Należy również prowadzić dalsze prace naukowo-badawcze, szczególnie w zakresie:

– lekkich i ekonomicznych ścian osłonowych,

– odpowiedniego zastosowania materiałów miejscowych i odpadkowych na wypełnienie konstrukcji szkieletowej.

Jak można zmniejszyć nakłady materiałowe? Zgodnie z badaniami, które przeprowadzono na budynkach prototypowych, udało się to na skutek:

– zastosowania lekkiego szkieletu, który był wypełniony lekkimi izolatorami zamiast grubych ścian konstrukcyjnych,

– zastąpienia ciężkich fundamentów ciągłych, które były na całym obwodzie ścian konstrukcyjnych, fundamentami punktowymi, które charakteryzują się mniejszą masą materiałową.

Do tej pory było tak, że w przypadku budynków wiejskich traciło się prawie 50% materiału, który był potrzebny na budowę kondygnacji użytkowej o wysokości 2,8 – 3 m. Takie straty wynikały ze stosowania fundamentów obwodowych, które zagłębione były średnio na 1,2 – 1,5 m.

Potwierdzono, że duże korzyści gospodarcze można osiągnąć na skutek masowego zastosowania wyżej wymienionych rozwiązań (program do egzaminu na uprawnienia na komputer). Uwzględniono to w zestawieniu wskaźników techniczno-ekonomicznych, które potwierdzono realizacjami prototypowych budynków z elementów strunobetonowych.

Nieekonomiczność rozwiązań szkieletowych

Uważano, że bez sensu było stosowanie konstrukcji szkieletowych w małych budynkach, a szczególnie tych parterowych czy parterowych z poddaszem użytkowym. Wychodzono z założenia, że do tego idealne są konstrukcje murowane (wydrukowane akty prawne na egzamin na uprawnienia budowlane). Jednak największą wadą rozwiązań szkieletowych miała być ich nieekonomiczność w przypadku budownictwa niskiego.

Istniało przekonanie, że konstrukcje z betonu sprężonego są celowe i się opłacają tylko i wyłącznie w przypadku dużych rozpiętości.

Żeby móc przeanalizować przydatność oraz celowość stosowania nowych rozwiązań materiałowo-konstrukcyjnych w budownictwie wiejskim, powinno się zajrzeć powrócić do programu rzeczowego budownictwa wiejskiego przewidywanego na lata 1966-1980. Zgodnie z tym programem przeanalizowano pod kątem możliwości masowego stosowania wszystko, co dotyczyło celowości stosowania drobnowymiarowych elementów strunobetonowych w poszczególnych rodzajach i grupach tematycznych budynków wiejskich. To, co budziło jakiekolwiek wątpliwości, odrzucono. Z kolei to, co miałoby sens zrealizowano przy zastosowaniu drobnowymiarowych elementów strunobetonowych.

Celowość zastosowania konstrukcji strunobetonowych dotyczyła przydatności:

– funkcjonalnej,

– użytkowej,

– ekonomicznej.

Nowe rozwiązania architektoniczne powstaną na skutek wykorzystania w budownictwie wiejskim nowych materiałów i konstrukcji. Dodatkowo wpłynie to też na ukształtowanie krajobrazu wsi, do którego nie przykładano wcześniej uwagi (program z aktami na uprawnienia budowlane). Nowe wartości kultury materialnej to zastosowanie nowych materiałów i konstrukcji do budownictwa wiejskiego.

Podziel się:

Ocena artykułu:

0
0

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.