Grunty stabilizowane

Podbudowa pod nawierzchnię

Nawierzchnię układa się na dwa sposoby:

a) bezpośrednio na podłożu, które już istnieje:

– na podłożu naturalnym, którym są grunty skaliste, żwiry, piaski gruboziarniste,

b) na podłożu sztucznie wytworzonym, czyli na podbudowie, którą są:

– wszelkiego rodzaju grunty stabilizowane, które w pierwszym etapie budowy mogą stanowić nawierzchnię dróg gruntowych,

– kamień łamany lub polny, tłuczeń, żwir (podbudowy tego typu mogą stanowić samodzielne nawierzchnie tzw. nieulepszone),

– beton (uprawnienia budowlane 2021).

Grunty stabilizowane
Grunty stabilizowane

Drogi gruntowe

Drogi gruntowe charakteryzują się tym, że są ciężkie w utrzymaniu i dodatkowo są mało wytrzymałe. Można je podzielić na drogi gruntowe:

a) naturalne:

– występują jako pasy gruntu, które przeznaczone są pod ruch bez żadnych urządzeń (nawierzchnia i rowy),

b) profilowane:

– mają odpowiedni przekrój poprzeczny, który umożliwia odwodnienie,

c) ulepszone:

– mają odpowiedni przekrój poprzeczny, odwodnienie i pas nawierzchni ze wzmocnionego gruntu,

– grunt można wzmocnić poprzez doziarnianie bądź stabilizację cementem, wapnem albo bitumem.

Drogi gruntowe profilowane i ulepszone

Korona drogi gruntowej powstaje z materiału ziemnego, który pobiera się z wykopów pod rowy odwadniające. W sytuacji, kiedy droga gruntowa ma być później wykorzystywana jako podbudowa nawierzchni ulepszonej, to powinno się jej zapewnić odpowiedni profil podłużny, który dostosowuje się do przyszłej kategorii drogi.

Drogi gruntowe stabilizowane mechanicznie, a właściwie ich nawierzchnie powstają w momencie dobrania materiałów, które mają takie uziarnienie, dzięki któremu uzyskuje się minimum wolnych przestrzeni (program przygotowujący do uprawnień budowlanych). W przypadku gruntów piaszczystych nawierzchnia gruntowa jest doziarniana gliną. W przypadku gruntów gliniastych jest to piasek. Nawierzchnia może mieć takie grubości:

– 10-15 cm w przypadku jednowarstwowej nawierzchni,

– 20-30 cm w przypadku nawierzchni w stanie zagęszczonym.

Grunty stabilizowane

Grunty można stabilizować cementem, wapnem i bituminem. Cementem utrwala się grunty piaszczyste i gliniaste. Grunt rodzimy, który jest wstępnie rozdrobniony, należy uzupełnić materiałem doziarniającym, np. piaskiem czy pospółką. Laboratorium ma za zadanie, żeby ustalić ilość gruntu doziarniającego, cementu i wody. Grunt, który jest stabilizowany cementem często stosuje się w formie podbudowy pod nawierzchnie ulepszone.

Wapnem stabilizuje się grunty gliniaste i pylaste.

Nawierzchnie gruntowe można również ulepszać lepiszczem organicznym, np. smołą czy asfaltem. Cechami charakterystycznymi materiałów, które są wzmocnione lepiszczem bitumicznym jest to, że:

– ma zdolność przenoszenia znacznych naprężeń bez widocznych odkształceń,

– nie ulega rozmakaniu.

Grunt, który jest stabilizowany bitumem stosuje się jako:

– podbudowę dróg ulepszonych,

– samoistną nawierzchnię dróg tymczasowych, placów składowych czy dróg rolniczych i leśnych.

– utwardzenie poboczy (segregator z aktami prawnymi do egzaminu na uprawnienia budowlane).

Nawierzchnia tłuczniowe

Podstawowymi materiałami, które są potrzebne do budowy nawierzchni nieulepszonych są:

a) kruszywo:

– tłuczeń,

– grys,

– miał,

– mączka kamienna,

– żwir,

b) materiał brukowy:

– brukowiec obrobiony, płytowany i nieobrobiony,

– kamień polny,

c) krawężniki lub oporniki.

Nawierzchnia tłuczniowa to nawierzchnia, która jest wybudowana z rozdrobnionego materiału kamiennego, który jest dodatkowo odpowiednio zagęszczony. Jest ona idealna jako podbudowa pod nawierzchnię ulepszoną. Nie stosuje się jej z powodu:

– kurzu, który powstaje podczas ruchu,

– nierównej powierzchni jezdni w ulicach miejskich.

Wyróżnia się nawierzchnię tłuczniową:

– na podkładzie kamiennym,

– składającą się z górnej i dolnej warstwy tłucznia.

Nawierzchniami żwirowymi są nawierzchnie, które powstają z pospółki bądź mieszaniny żwiru i piasku oraz cząstek ilasto-pylastych. Mogą być one jedno-, dwu- lub trzywarstwowe. Wykonuje się je sposobem korytowym lub powierzchniowym. Nawierzchnie jednowarstwowe o profilu korytowym wykorzystuje się na gotowej podbudowie, która jest wykonana z gruzu, żużla bądź kamienia podkładowego. Nawierzchnie dwu- bądź trzywarstwowe o profilu korytowym wykorzystuje się bez podbudowy. Wykonuje się je w sposób zbliżony do nawierzchni tłuczniowych (egzamin na uprawnienia architektoniczne).

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *