Nawierzchnia tłuczniowo-cementowa

W praktyce najczęściej podbudowę wykonuje się z nawierzchni tłuczniowo-cementowej (nauka do uprawnień budowlanych). Staje się ona podbudową po pewnym okresie eksploatacji i po ułożeniu na niej dywanika bitumicznego.

Inną nazwą nawierzchni tłuczniowo-cementowej jest makadam cementowy. Jest ona idealna dla ruchu lekkiego oraz średniego. Ma ona szkielet kamienny i buduje się ją na zasadzie makadamu. Polega to na tym, że na podłożu osobno układa się tłuczeń oraz zarobioną suchą bądź mokrą zaprawę cementową.

Nawierzchnia tłuczniowo-cementowa
Nawierzchnia tłuczniowo-cementowa

Wykorzystywane materiały

Do nawierzchni tego typu stosuje przede wszystkim tłuczeń, który ma ziarna o wielkości:

– 40-60 mm w równomiernym kształcie,

– 25 mm w kształcie, który jest podobny do ośmiościanu lub sześcianu.

Ważne jest to, żeby tłuczeń charakteryzował się brakiem zanieczyszczeń gliniastych, organicznych bądź innych. Surowiec kamienny, który jest przeznaczony do produkowania tłucznia powinien mieć wytrzymałość na ściskanie na poziomie co najmniej 1500 kg/cm2. Dodatkowo nasiąkliwość wodą nie może być większa niż 0,5%, a ścieralność na tarczy Bohmego – 0,20 cms/cm2.   

Wykorzystywane kruszywo powinno mieć pochodzenia kopalne bądź rzeczne. Może to być piasek i drobny żwirek, których ziarna mają wielkość 0-7 mm. Zawartość pyły nie może być większa niż 2%. Z kolei krzywa przesiewu kruszywa w przypadku ziaren o wielkości 0-2 mm powinna znajdować się w obszarze dobrego uziarnienia (jak w przypadku piasku w nawierzchniach betonowych). Z kolei zawartość ziaren o wielkości 2-7 mm powinna wynosić 30-40% (testy 2021 uprawnienia). Należy pamiętać o tym, żeby w kruszywie nie było żadnych zanieczyszczeń organicznych bądź innych, które mogą wpłynąć w szkodliwy sposób na wiązanie zaprawy cementowej.

Jeżeli chodzi o cement, to powinno się wykorzystywać cement portlandzki wolnowiążący marki 250 bądź 350 (wyjątkowo). Zaprawą jest jednorodna mieszanina kruszywa o wielkości 0-7 mm oraz cementu. Wykonuje się ją z reguły w betoniarce na sucho bądź z dodatkiem wody o stosunku cementu do kruszywa. Ilość zaprawy w nawierzchni należy dobrać w ten sposób, żeby po zagęszczeniu próżnia między ziarnami została całkowicie wypełniona.

Wykonanie nawierzchni

Nawierzchnię tłuczniowo-cementową powinno się układać na nośnym i ustabilizowanym podłożu twardym. Idealnym rozwiązaniem jest istniejąca bądź specjalnie wykonana nawierzchnia tłuczniowa lub brukowa.

Warstwa nawierzchni tłuczniowo-cementowej ma grubość między 8 a 12 cm. Zaleca się, żeby co 10-15 m robić w niej szczeliny poprzeczne. Pozwoli to uniknąć nieregularnych rys oraz pęknięć (akty prawne do egzaminu na uprawnienia budowlane).

Podczas wykonywania nawierzchni tłuczniowo-cementowej na czas budowy należy ułożyć odpowiednio usztywnione deskowania boczne ze stali bądź z drewna. Dzięki temu nawierzchnia nie będzie się rozsuwać na boki podczas zagęszczania.

Istnieje wiele sposobów wykonywania nawierzchni. Głównym tego powodem jest ilość i kolejność układania poszczególnych warstw tłucznia i zaprawy. Tłuczeń należy rozścielić w jednej bądź dwóch warstwach. Z kolei zaprawę rozkłada się na tłuczniu pomiędzy jego warstwami bądź na podbudowie.

Nawierzchnię zagęszcza się walcem dwukołowym o ciężarze 7-12 ton o jednakowym nacisku jednostkowym obu kół. Górną warstwę powinno się wałować na tyle długo, aż na powierzchni pojawi się zaprawa, a nawierzchnia będzie twarda i osiągnie wymagany przekrój poprzeczny i podłużny.

Od razu po wykonaniu nawierzchni konieczne jest jej zabezpieczenie przed działaniem czynników klimatycznych i atmosferycznych. Ochrona ta polega na przykryciu nawierzchni piaskiem, który utrzymuje się w stanie wilgoci przez ok. 10 dni. Po upływie 3-4 tygodni powierzchnię powinno się oczyścić z piasku. Następnym krokiem jest wypełnienie szczelin masą zalewową. Po tym kroku można oddać nawierzchnię do ruchu (segregator z aktami prawnymi do egzaminu na uprawnienia budowlane).

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *