Zmiana miejsca pracy w potokowej metodzie

Zmiana miejsca pracy w potokowej metodzie

W potokowej metodzie dane formy zmieniają swoje miejsca pracy, ale technologiczne urządzenia i stanowiska pracy pozostają bez zmian na swoim miejscu. Czynności oraz czas pracy na danym stanowisku nie musi być taki sam (uprawnienia budowlane).

Zmiana miejsca pracy
Zmiana miejsca pracy

Metoda potokowa i taśmowa

Metoda potokowa bierze pod uwagę pewne zmiany na danych stanowiskach i dodatkowo umożliwia w mniejszym bądź większym stopniu zmiany asortymentowe w produkcji elementów. W taśmowej metodzie dane formy przemieszczają się z jednego stanowiska pracy na kolejne zachowując stały i taki sam rytm pracy. Czas pracy na stanowisku jest taki sam oraz ma stały charakter w całym produkcyjnym cyklu (testy uprawnienia budowlane). Na każdym ze stanowisku praca ma charakter wymuszonej pracy, ponieważ trzeba ją wykonać w ściśle ustalonym czasie. Jeżeli nie spełnimy tego warunku, to rytm pracy ulegnie wydłużeniu na każdym ze stanowisk.

Agregaty

Agregaty to rodzaj specjalnych maszyn, które wykonują skomplikowane pojedyncze produkcyjne czynności (program egzamin uprawnienia 2021). Mogą to być też wieloczynnościowe zmechanizowane maszyny, które przystosowane są do produkcji jednego z rodzajów prefabrykatów. Agregaty stosuje się przy metodach nowoczesnych produkcji zarówno stacjonarnej, jak i potokowej. Określamy je wtedy jako agregatowo – potokowe metody, bądź jako agregatowo stacjonarne. Patrząc na czas eksploatacji wytwórni z agregatami dzielimy na: stałe budowlane, na czas od 15 do 25 lat, gdzie minimalny okres dotyczący amortyzacji wynosi 8 -10 lat. Mogą być także poligonowe czasowe, na krótki czas produkcyjny wynoszący 3 -5 lat, stałe poligonowe na 8-10 lat produkcji oraz przyobiektowe. Te ostatnie uruchamia się bezpośrednio obok budowanego obiektu. Produkują one prefabrykaty dla tego obiektu, a czas działania wytwórni wiąże się z cyklem realizacji produkcji i wynosi 1-3 lata.

Ocena produkcyjnego procesu

Podczas oceny produkcyjnego procesu należy posługiwać się cząstkowymi wskaźnikami, które mają postać techniczno – ekonomicznych wskaźników produkcji. Podstawowymi wskaźnikami techniczno- ekonomicznymi są pracochłonność, wydajność, zużycie elektrycznej energii, metalochłonność produkcji, kapitałochłonność oraz własny koszt i efektywność ekonomiczna nakładów. Wydajność związana z produkcją może być określana jako roczna wydajność produkcji wytwórni, technologicznej linii itp. Jest ona wyrażona w objętościach albo w sztukach prefabrykatów, które są produkowane. Może przyjmować ona także jednostkę związaną z powierzchnią elementów przekryć. Jest to wskaźnik określający maksymalne wykorzystanie produkcyjnych mocy na produkcji w wytwórni itd.

Pracochłonność produkcji to wskaźnik dotyczący zużywania roboczego czasu podczas głównego procesu produkcyjnego na wykonanie 1m³ prefabrykatu. Określa się ją w rob/godz/m³. Zużycie elektrycznej energii na 1m³ betonu określa się w jednostce kWh/m³. Metalochłonność produkcji to wskaźnik związany z ciężarem maszyn oraz z technologicznymi urządzeniami. Przypada on na 1m³ prefabrykowanych elementów, które produkowane są w ciągu jednego roku (pytania na egzamin ustny do uprawnień). Określa się ją w kG/m³. Własny koszt produkcji to wskaźnik mówiący o bezpośrednim własnym koszcie wytworzenia 1m³ prefabrykatów. Podaje się go w zł/m³. Kapitałochłonność to wskaźnik opisujący inwestycyjne nakłady jakie przypadają na 1m³ wyprodukowanych elementów w jednym roku i określa się ją w zł/m³.

Podziel się:

Ocena artykułu:

0
0

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.