Zaprawy gliniano-wapienne

Rodzaje zapraw gliniano-wapiennych

W celu poprawy właściwości zaprawy glinianej często stosuję się domieszki wapna. Może być ono dodawane w dwóch postaciach: ciasta lub proszku. Zaprawy, które posiadają domieszkę w postaci ciasta wapiennego są bardzo często spotykanym rodzajem zapraw. Ciasta wapienne mogą powstawać z waplna palonego lub pokarbudowego. Przygotowuje się je ładując do betoniarki zawiesinę glinianą wraz z ciastem wapiennym i część piasku. Kolejnym krokiem jest dodanie wody i następnie mieszanie przez około 1,5 minuty. Po tym czasie dodaje się pozostałą część piasku mieszając całą zaprawę przez około 2,5 do 4 minut. Inną postacią wapna używanego do zapraw jest wapno w proszku. Możem wyróżnić wapno hydratyzowane bądź palone mielone. W tym przypadku w mieszarce umieszcza się osobno wapno oraz zawiesinę glinianą. Następnie składniki te są ze sobą mieszane przez 2 minuty wraz z dodatkiem wody w celu uzyskania pożądanej przez nas konsystencji. Kolejnym etapem jest dodanie piasku i ewentualnie dodatkowej porcji wody w celu poprawy konsystencji. Taką zaprawę miesza się przez kolejne 3 minuty, aż do uzyskania jednolitej mieszaniny.

Zaprawy gliniano-wapienne

Zastosowanie zapraw gliniano-wapiennych

Taki rodzaj zaprawy możemy stosować przykładowo do murów nadziemnych niewielkich budynków. Należy jednak pamiętać aby naprężenia w murze nie przekraczały 4kG/cm2. Ważną rzeczą w przypadku tej zaprawy jest zachowanie odpowiednich proporcji objętościowych poszczególnych składników: ciasto wapienne (0,3):rzadkiego ciasta glinianego (1):piasku(3-6). Taki rodzaj zaprawy można również stosować do wierzchniej warstwy tynku na ścianach budynków.

Zaprawy gliniane z domieszkami bitumicznymi

Innym rodzajem zapraw glinianych są zaprawy z domieszkami bitumicznymi. Dodanie ich powoduje poprawienie właściwości oraz odporności na działanie wody. Jako domieszki wykorzystuje się asfalt i smoły. Taką zaprawę przygotowuje się poprzez staranne mieszanie ciasta glinianego o konsystencji 6-4-8 cm z podgrzanym roztopionym asfaltem lub smołą oraz z piaskiem. Ten rodzaj zaprawy również dopuszcza się do murów nadziemnych jak w przypadku zapraw z domieszkami wapnia. W tym przypadku proporcje objętościowe wynoszą odpowiednio dla asfaltu i smoły 0,1-4-0,15, dla ciasta glinianego 1, dla piasku Zaprawy z domieszkami bitumicznymi mogą być wykorzystywane jako narzut w tynkach budynków z glinianymi ścianami. Warunkiem tego jest duża ilość bitumów. Kolejnym zastosowaniem są powierzchnie drewniane budynków, gdzie nie ma specjalnych wymagań co do barwy ścian. Należy jednak pamiętać o stosowaniu środków opóźniających wiązanie gipsu.

Zaprawy gliniano-wapienne z wapnem hydraulicznym

Kolejnym rodzajem zapraw gliniano-wapiennych są te, gdzie dodatkami są sieczki (ewentualnie cienka słoma) oraz domieszka wapna hydraulicznego lub cement. Domieszki te sprawiają, iż zwiększona zostaje twardość tynku oraz odporność na niepożądane działanie wody. Należy jednak uważać, aby ich zawartość nie przekraczała 7% objętości w stosunku do mieszaniny glinki z sieczką. Większy procent objętości powoduje za dużą sztywność tynku w porównaniu z materiałem, z którego wykonana jest ściana. Taki rodzaj zaprawy stosuje się najczęściej na narzut tynków murów zrobionych z gliny. W tym przypadku ważnym aspektem jest odpowiednia ilość dodawanego piasku, który ułatwia schodzenie gliny z kielni podczas procesu tynkowania. Innym zastosowaniem tej zaprawy jest tworzenie podkładów pod posadzki.

Wymagania stawiane zaprawom wapiennym

Zaprawy wapienne są materiałem znormalizowanym przez normę PN-56/B-14502. Norma ta mówi o tym, że zaprawa ta jest mieszaniną plastyczną składającą się z wapna, piasku, wody oraz ewentualnie gliny. Piasek wykorzystywany do niej również jest znormalizowany i powinien odpowiadać normie PN-53/B-06711. Mówi ona o uziarnieniu do 1mm zapraw tynkarskich. Najbardziej zalecanym rodzajem piasku wykorzystywanego w zaprawach jest piasek o ostrych ziarnach. Innymi wykorzystywanymi piaskami są kopalniane, rzeczne czy morskie Innym ważnym aspektem zapraw wapiennych jest stopień miałkości wapna mielonego. Nie powinien on przekraczać 15% w przypadku sita 0,08mm, natomiast przy sicie 0,2 mm powinien przechodzić bez reszty.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *