Przewodnictwo cieplne

Przewodnictwo cieplne

Jak powszechnie wiadomo – powietrze należy do złych przewodników ciepła (program na uprawnienia budowlane). Właściwości, które wynikają ze złego przewodnictwa ciepła powietrza są wykorzystywane podczas wznoszenia ścian budynków. Wykorzystuje się wówczas porowate materiały, pustaki lub szczeliny powietrzne w ścianach.

Przewodnictwo cieplne
Przewodnictwo cieplne

Cegła charakteryzuje się tym, że jest to materiał o bardziej porowatej strukturze w porównaniu do betonu żwirowego. Z tego też powodu ma ona lepsze właściwości izolacyjne niż beton. Współczynnik X dla poszczególnych materiałów wynosi:

– dla ściany betonowej: X = 0,6,

– dla betonu żwirowego: X = 1,2-1,3.

Z tego wynika, że ściana betonowa powinna być grubsza od ściany z cegły ceramicznej (prawie 2 razy grubsza), żeby mogła się charakteryzować takimi samymi właściwościami pod względem cieplnym. Lepsze właściwości izolacyjne mają ściany, które są z betonu komórkowego czy z betonów na lekkich kruszywach. Spowodowane to jest tym, że mają mniejszą grubość niż ściany ceglane (porowata struktura), a co za tym idzie – małą wartość współczynnika X.

Materiały, które są bardzo porowate charakteryzują się dobrymi właściwościami izolacyjnymi. Jednocześnie mają one małą wytrzymałość. Z tego też powodu są one idealne do ocieplania. Materiały ceramiczne służą do ocieplania ścian. Wykorzystuje się takie materiały jak:

– cegła dziurawka,

– kratówka,

– pustaki ceramiczne,

– inne.

Dzięki wykorzystaniu co najmniej jednej szczeliny można wykorzystać złe przewodnictwo cieplne powietrza. Ściany, w których są szczeliny nazywa się ścianami szczelinowymi (segregator z aktami prawnymi do egzaminu na uprawnienia budowlane). Ścianami warstwowymi są te, które powstały z materiałów o zwartej budowie wewnętrznej (np. beton czy kamień) i ociepla się je materiałami porowatymi.

Ocieplenie

Dobre warunki cieplne w środku pomieszczeń można uzyskać poprzez odpowiednią grubość ścian. Dotyczy to przede wszystkim tych ścian budynków, które są z:

– cegły,

– betonów komórkowych,

– betonów z lekkiego kruszywa.

W przypadku budynków parterowych i najwyższej kondygnacji budynków wielokondygnacyjnych murowanych występuje ocieplenie ścian poprzez wykonanie szczelin lub warstwy ocieplającej z lekkiego betonu. Spowodowane to jest przede wszystkim oszczędnościom materiałów. Nie ma ruchu powietrza w szczelinach, które mają grubość 4-7 cm i wysokość do 50 cm. Pozwala to na uzyskanie dobrej izolacyjności ściany na wpływy termiczne. W przypadku szczelin, które są szersze od 7 cm i wyższe od 50 cm powinno się zastosować:

– zasypkę ocieplającą,

– kotwie stalowe, które służą do usztywniania ścian.

Ściany warstwowe mają zbliżoną konstrukcję do ścian szczelinowych. Stosuje się je po to, żeby:

– uzyskać oszczędność materiałów,

– zmniejszyć grubości ścian.

Ścianę warstwową buduje się z co najmniej dwóch warstw (programy do uprawnień budowlanych). Zadaniem warstwy konstrukcyjnej jest przenoszenie obciążenia. Z kolei pozostałe warstwy są odpowiedzialne za odpowiednią izolacyjność cieplną.

W przypadku budynków szkieletowych należy ocieplić słupy żelbetowe/stalowe, które znajdują się w ścianach zewnętrznych. Spowodowane to jest tym, że stal oraz żelbet charakteryzują się większym współczynnikiem przewodności cieplnej niż ściana. Zimą mogłoby dojść do ich przemarzania.

Budynki z prefabrykatów

W przypadku budynków, które są z prefabrykatów wielkoblokowych lub wielkopłytowych ściany zewnętrzne buduje się z materiałów jednorodnych – z gazobetonu czy keramzytobetonu. Najczęściej powstają one z bloków lub żelbetowych płyt ocieplonych (warstwowych).

Płyty ścienne, które stosuje się w budynkach przemysłowych zbudowane są z warstwy:

a) wewnętrznej nośnej ze żwirobetonu,

b) zewnętrznej fakturowe ze żwirobetonu,

c) ocieplającej ze styropianu, która znajduje się pomiędzy płytami żelbetowymi.

Otwory, które powstają w ścianach budynku:

– służą do osadzania drzwi, okien, bram,

– są przejściami bądź prześwitami.

Ościeże to powierzchnie boczne otworów w ścianach budynków. Z kolei górne powierzchnie nazywają się nadprożami. Ościeża i nadproża mogą być gładkie bądź z węglarkami. Zadaniem nadproży jest:

– przenoszenie ciężaru muru,

– przenoszenie części stropu/dachu, który jest oparty na murze (egzamin na uprawnienia architektoniczne).

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *