Deskowanie dźwigarkowe cz. II

Poszycie płyt

Poszyciem płyt jest wielowarstwowa sklejka (program uprawnienia budowlane). To, jakiej sklejki się użyje, zależy od:

– żądanego wykończenia powierzchni betonu,

– dostępnych środków finansowych.

W związku z tym można użyć sklejkę wielowarstwową, dzięki której można otrzymać:

– gładki beton elewacyjny,

– powierzchnię betonu o strukturze drewna,

– ekonomiczne poszycie wielokrotnego użycia.

W takich deskowaniach można w sprawny sposób wymienić płyty poszycia.

Częściami składowymi są:

– drewniane dźwigarki,

– stalowe rygle,

– poszycie.

Ich dokładny montaż to warunek, dzięki któremu można zyskać:

– równą powierzchnię betonowanej ściany, która ma wysoką jakość,

– optymalne funkcjonowanie deskowanie nośne.

Płyty można montować:

– na placu budowy,

– w serwisie montażowym danego producenta.

Deskowanie dźwigarkowe
Deskowanie dźwigarkowe

Łączenie płyt

Płyty łączy się używając perforowanych płaskowników – łączników belek kotwiących (segregator z aktami prawnymi do egzaminu na uprawnienia budowlane). Zadaniem łączników jest licowanie łączonych płyt i wyrównywanie małych niedokładności montażowych. Bezstopniowe i szczelne dociągnięcie styków płyt jest możliwe dzięki szeregu podłużnych otworów w ryglach kotwiących i łącznikach.

Do łączenia niezbędne są:

– tzw. łącznik belek,

– cztery kliny,

– młotek ciesielski.

Łącznik umieszczany jest wewnątrz belek kotwiących. Mocuje się go przy wykorzystaniu tych czterech klinów. Takie złącze:

– jest odporne na naprężenia ściskające oraz rozciągające,

– usztywnia całą konstrukcję.

W zestawach systemów deskowań można spotkać również nakładki wyrównujące, dzięki którem można uzupełnić niemodularne wymiary ścian. W innych systemach deskowań dźwigarkowych są stosowane podobne rozwiązania, w których mogą się pojawić niewielkie zmiany konstrukcyjne. 

Kształtowanie naroży

Narożnik zewnętrzny kształtuje się przy użyciu:

1) napinacza uniwersalnego kątowego,

2) pręta kotwowego,

3) bolca łączącego,

4) usztywnienia pasa.

Zakres stosowania narożnika to a = 40° – 50°.

Żeby móc formować prostopadle narożnik wewnętrzny, niezbędne okazuje się zastosowanie rygli narożnych. Jedną z najczęściej używanych wersji rygla narożnego jest ta, która wykonana jest z elementów stalowych oraz ceowników tego samego typu, z jakiego wykonano rygle. Narożnik w takiej formie jest sztywną konstrukcją i zapewnia dokładność wymiarową (pytania na egzamin ustny do uprawnień). Optymalne rozwiązanie przy kształtowaniu prostopadłych narożników może być znalezione poprzez znormalizowane części deskowania nośnego. Z kolei naroża budynków, które są ostro- lub rozwartokątne kształtowane są zgodnie z rozwiązaniami, które proponuje się w danym systemie deskowań. Przykładowo do uformowania naroża zewnętrznego wykorzystuje się uniwersalny napinacz kątowy. Podobna sytuacja ma miejsce w sytuacji, gdy mowa jest o narożniku prostopadłym.

Aby móc ukształtować narożnik wewnętrzny, można wykorzystać jedną z trzech możliwości. Można wykorzystać:

– nakładkę przegubową,

– półnakładkę,

– rygiel kątowy – czyli zespawany rygiel kotwowy, który służy do tworzenia stabilnych elementów narożnych.

Żeby osiągnąć odpowiednią wysokość deskowania, konieczne jest piętrowe nakładanie elementów, czyli ustawianie jednego na drugim czy nadstawianie płyt. Pomocne przy tym są metolowe łączniki nadstawcze, inaczej zwane nakładkami stykowymi. Połączenie dwiema nakładkami ma miejsce w sytuacji, kiedy dotyczy to łączenia dwóch drewnianych dźwigarków, które są ustawione nad sobą. Nakładki z reguły łączy się między sobą czterema śrubami (wybierz swój dostęp do programu uprawnienia budowlane) Dzięki temu tworzy się pojedynczy dźwigarek. Może on wówczas przenosić:

– naprężenia ściskające,

– naprężenia rozciągające,

– moment zginający.

Podziel się:

Ocena artykułu:

0
0

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.