Izolacja wodnoochronna

Izolacja wodnoochronna – zasady stosowania

Izolacje wodochronne stosuje się w budynkach wszędzie tam, gdzie zachodzi konieczność ochrony pomieszczeń lub materiałów budowlanych przed szkodliwym wpływem zawilgocenia.

Budynki mogą być narażone na działanie wody z zewnątrz – poprzez opady atmosferyczne (deszcz lub śnieg) i wilgoć przenikającą z gruntu.

Wilgoć w przegrodach budowlanych może pochodzić także z wnętrza budynku – jako efekt sposobu użytkowania pomieszczeń (np.: pralnie, łazienki), technologii wykonania elementów budynku lub miejscowej kondensacji pary wodnej przepływającej z wnętrza budynku na zewnątrz.

W zależności od spełnianej funkcji ochronnej izolacje można podzielić na:

  • parochronne – stosowane w celu ochrony przegród budowlanych przed działaniem pary wodnej, np. w stropodachach, ocieplanych połaciach dachowych, tarasach
  • przeciwwilgociowe – stosowane w celu ochrony przed działaniem wody nie wywierającej ciśnienia hydrostatycznego, np. wody z opadów atmosferycznych, wody błonkowej (stanowiącej otoczkę ziaren gruntu), wody podciąganej kapilarnie; tego rodzaju izolacje stosuje się do ochrony fundamentów i piwnic położonych powyżej poziomu wody gruntowej, ścian i stropów pomieszczeń mokrych (np. łazienek) oraz tarasów i balkonów
  • przeciwwodne – stosowane w celu ochrony przed działaniem wody wywierającej ciśnienie hydrostatyczne (tzw. woda naporowa); tego rodzaju izolacje stosuje się do ochrony fundamentów i piwnic położonych poniżej poziomu wody gruntowej oraz w zbiornikach wypełnianych wodą (baseny, osadniki itp.).

 

Materiały do wykonywania izolacji wodochronnych

Materiały stosowane do wykonywania izolacji muszą być nienasiąkliwe i nieprzepuszczające wody. Można je podzielić na trzy grupy:

  • materiały bitumiczne powłokowe płynne i plastyczne

    – są to asfalty z dodatkami rozpuszczalników, wypełniaczy, plastyfikatorów, itp. tworzące emulsje, masy izolacyjne, lepiki. Stosuje się je do gruntowania powierzchni przed ułożeniem dalszych warstw izolacji, do klejenia izolacji z materiałów rolowych, do wykonywania izolacji przy mało intensywnym działaniu wilgoci oraz do konserwacji pokryć

 

  • materiały bitumiczne rolowe

Są to przede wszystkim papy, złożone z osnowy (z tektury, welonu szklanego, tkaniny technicznej, tkaniny szklanej, itd.) nasyconej bitumem (smołą lub asfaltem). W zależności od przeznaczenia rozróżnia się papy izolacyjne, podkładowe i wierzchniego krycia. Dwie ostatnie z dodatkową warstwą posypki mineralnej, zabezpieczającą przed sklejaniem się papy w rolkach oraz chroniącą przed szkodliwym działaniem promieni słonecznych.

Papę   izolacyjną    (na    tekturze)    stosuje    się    do    wykonywania    izolacji    parochronnych i przeciwwilgociowych wewnętrznych. Nie należy jej używać do wykonywania pokryć dachowych, układów izolacji zewnętrznych oraz izolacji zabezpieczających przed wodą pod ciśnieniem.

Papę podkładową stosuje się do wykonywania izolacji przeciwwilgociowych i wodoszczelnych oraz jako spodnią warstwę pokryć dachowych.

Papę   wierzchniego   krycia   stosuje   się    do    wykonywania   izolacji   przeciwwilgociowych  i wodoszczelnych oraz jako wierzchnią warstwę pokryć dachowych.

 

  • materiały z tworzyw sztucznych

Folie z polichlorku winylu (PCW), polietylenu o małej gęstości (LDPE) lub o dużej gęstości (HDPE) – z charakterystycznymi wytłoczeniami oraz membrany EPDM produkowane z kauczuku

Folie o grubości co najmniej 0,2 mm mogą być stosowane jako paroizolacje, układane na  sucho tylko z klejeniem zakładów.  Grubsze folie (0,3 ÷ 2 mm) stosuje się jako izolacje przeciwwilgociowe, klejone do podłoża pastą emulsyjną asfaltową i o zgrzewanych lub klejonych zakładach. Folie tłoczone z tworzyw sztucznych mogą być traktowane jako izolacje jedynie w przypadku uszczelnienia zakładów folii oraz połączeń z izolacją poziomą. W przeciwnym razie stanowią one jedynie warstwę drenażową i ochronną dla właściwej izolacji.

Membrany EPDM wykorzystywane są jako izolacje przeciwwilgociowe (1 mm) i przeciwwodne.

– cienkowarstwowe mineralne zaprawy uszczelniające (mikrozaprawy, szlamy). W skład polimerowo – cementowych zapraw wchodzi cement, kruszywo mineralne o drobnym uziarnieniu, włókna i specyficzne dodatki (modyfikowane żywice, związki hydrofobowe itp.). Skład ten gwarantuje skuteczne działanie uszczelniające nawet przy niewielkich grubościach warstwy. Już kilkumilimetrowa warstwa mikrozaprawy może stanowić izolacje typu ciężkiego i chronić obiekt przed wodą pod ciśnieniem. Można je nakładać na wilgotne podłoże. Mikrozaprawy stanowią izolację poziomą i pionową. Ze względu na małą grubość powłoki te są narażone na liczne uszkodzenia. Uszkodzenia te mogą wystąpić np. podczas zasypywania wykopu, dlatego należy je zabezpieczać styropianem ekstrudowanym, folią PCV lub membrana kubełkową.

 

Podziel się:

Ocena artykułu:

0
0

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.