Czego spodziewać się na egzaminie ustnym?

Zasady dylatowania stropodachów

a) dylatacja stropodachów pełnych i odpowietrzonych

-odległość między dylatacjami pionowymi – konstrukcje nieocieplone ≤12m
konstrukcje ocieplone ≤24m
-dylatacje na głębokość ≥2 kondygnacje (trudne w realizacji)/zamiast tego można dylatować poziomo (dylatacja oddzielająca stropodach od ścian budynku, w miejscu podparcia podkładki zmniejszające tarcie (dwie warstwy papy sklejone lepikiem), ścianę należy wzmocnić wieńcem żelbetowym)

b)dylatacja stropodachów wentylowanych
-stropodachy oddzielone od ścian zewnętrznych dylatacjami obwodowymi, szerokość dylatacji ≥2cm, wypełnione np. styropianem. W miejscu dylatacji płyty korytkowe oprzeć na ściance ażurowej na podwójnej papie
-połać podzielona dodatkowo dylatacjami pośrednimi. Odległość między dylatacjami ≤12m, wykonuje się je opierając płyty korytkowe na podwójnej papie ułożonej na warstwie ażurowej a pomiędzy wkładamy paski styropianu. Nad dylatacją ułożony pasek blachy ocynkowanej o szerokości 10cm, przykryty 30cm pasem papy przyklejonym jednocześnie do podłoża

 

Rodzaje konstrukcji tarasów

Taras najczęściej jest stropodachem ocieplonym pełnym z dodatkowymi warstwami nawierzchniowymi:

a) taras tradycyjny – warstwy:

  • konstrukcja nośna – strop żelbetowy
  • warstwa formująca spadek – bezpośrednio na stropie lub przez pochylenie samej konstrukcji stropu (zalecany spadek 2%)
  • izolacja cieplna – płyty i filce z wełny mineralnej/włókien szklanych, płyty styropianowe, poliuretanowe
  • podkład pod izolację wodną – wykonany na izolacji cieplnej z betonu ≥B10
  • izolacja wodna
  • warstwa poślizgowa – z papy lub folii na podsypce z piasku lub talku technicznego,
    grubość ->2-3cm
  • podłoże pod posadzkę – beton klasy B15 (C12/15) o grubości ≥3,5cm
  • nawierzchnia tarasu – terakota, płytki klinkierowe, lastrykowe; poziom posadzki tarasu niższy od poziomu w pomieszczeniu o 5cm

b) taras odwrócony (izolacja cieplna ponad przeciwwilgociową)

  • konstrukcja nośna
  • warstwa formująca spadek
  • izolacja przeciwwilgociowa
  • izolacja cieplna (płyty z polistyrenu ekstraktowanego, montaż na zakład)
  • geowłóknina lub włóknina techniczna
  • warstwa nawierzchniowa (żwir, płyty chodnikowe, gleba na drenażu pozwalająca na uprawę roślin)

     
     
     

Podstawowe elementy konstrukcyjne stropów gęstożebrowych oraz sposób połączenia ich ze ścianami (wieńce)

a) monolityczne
Podstawowym elementem nośnym stropów są równoległe do siebie żebra żelbetowe (rozstaw ≤90cm). Przestrzenie między żebrami mogą być niewypełnione lub można je wypełnić elementami sztywnymi (pustaki ceramiczne lub betonowe) albo niesztywnymi (skrzynki drewniane).
Stropy bez wypełnienia lub z wypełnieniem niesztywnym stosowane są rzadko (są pracochłonne). Bardziej powszechne są stropy Ackermana, betonowane na miejscu budowy o żebrach nośnych ze zbrojenia ułożonego między pustakami ceramicznymi i zalanego później betonem.
Grubość nadbetonu wynosi 3-4cm (3cm dla stropodachów). Płyta zwykle jest niezbrojona.

b) monolityczno-prefabrykowane
Zaliczane są do nich stropy gęstożebrowe o żebrach nośnych z belek prefabrykowanych*. Przestrzenie między belkami wypełniamy pustakami (ceramiczne, żużlo- lub keramzytobetonowe). Górna część stropu to płyta betonowa o grubości 3-4cm z betonu klasy ≥B15 (C12/15). Płyta nie wymaga zbrojenia, a razem z żebrem pracują jak element żelbetowy o przekroju teowym
Stropy żelbetowe łączą się ze ścianami nośnymi i usztywniającymi za pośrednictwem wieńców betonowanych łącznie z całym stropem.
Wieńce najczęściej zbrojone są 3 lub 4 prętami układanymi wzdłuż ścian i połączonymi strzemionami. Ich zadaniem jest przeciwdziałanie rozwojowi rys w ścianie na skutek odkształceń termicznych oraz nierównomiernego osiadania, wyrównują różnice odkształceń ścian różnie obciążonych, stanowią wtórny ustrój nośny w przypadku uszkodzenia ściany nośnej.

Podziel się:

Ocena artykułu:

0
0

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.