Klasyfikacja szczelin

Szczeliny nawierzchni betonowej można podzielić ze względu na ich konstrukcje, zadania, jakie mają spełniać i sposobu wykonania (uprawnienia budowlane). Wyróżnia się szczeliny:

– dylatacyjne,

– kontrakcyjne – skurczowe,

– stykowe.

Szczeliny nawierzchni betonowej
Szczeliny nawierzchni betonowej

Szczelina dylatacyjna ma za zadanie pozwolić płycie betonowej na przesunięcia poziome, które powstają na skutek rozszerzania się i kurczenia betonu. Dzieje się tak pod wpływem zmian, które zachodzą w temperaturze. Z tego powodu niezbędne jest to, żeby szczelina przechodziła przez całą grubość płyty. Dodatkowo powinna mieć ona odpowiednią szerokość, która pozwoli na wydłużenie płyt bez szkodliwego wzrostu naprężeń ściskających, które mogą się pojawić w nawierzchni.

W praktyce jest tak, że szerokość szczelin przy odstępach pomiędzy szczelinami dylatacyjnymi:

– mniejszych – od 40 m w granicach 10-20 mm,

– większych – od 40 m w granicach 20-25 mm.

Zgodnie z polskimi przepisami szczeliny dylatacyjne powinny mieć szerokość od 10 do 20 mm.

Szczeliny kontrakcyjne (skurczowe)

Zadaniem szczelin kontrakcyjnych jest przeciwdziałanie naturalnym pęknięciom płyt. Mogą one powstawać na skutek skurczu albo odkształcenia podłoża.

Szczelina kontrakcyjna i dylatacyjna różni się tym, że pierwsza z nich może być sporo węższa. Szczelinę kontrakcyjną wypełnia się m.in. wkładką papy bitumicznej. Dodatkowo szczelinę można zrobić wyłącznie w górnej warstwie płyty z pozostawieniem możliwości naturalnego pęknięcia warstwy dolnej pod szczeliną. Jest to tzw. szczelina pozorna (testy uprawnienia budowlane).

Szczeliny stykowe

Szczeliny stykowe są pewnym rodzajem szczelin kontrakcyjnych. Wykorzystuje się je jako szczeliny:

– podłużne nawierzchni,

– oddzielające właściwą jezdnię od opasek betonowych, lokalnych poszerzeń,

– robocze poprzeczne.

Szczeliny stykowe powstają wtedy, kiedy świeża masa betonowa jest układana po przerwie w betonowaniu.

Odstępy między szczelinami

Na to, jak duże odstępy będą pomiędzy szczelinami dylatacyjnymi wpływają takie czynniki jak:

– wahania temperatury,

– skurcz twardniejącego betonu,

– nawilgocenie płyt,

– konstrukcja samych płyt, wytrzymałość betonu, zbrojenie albo brak zbrojenia płyt,

– rodzaj podłoża.

Nie powinno ustalać się odstępów w teorii. W efekcie dochodzi do zawyżania wyników. Widać to w obserwacjach zachowania się zbyt długich płyt (program do egzaminu na uprawnienia na komputer). Często powstają w nich dodatkowe szczeliny naturalne (pęknięcia). Do takich pęknięć dochodzi najczęściej wtedy, kiedy nie bierze się pod uwagę w obliczeniach takich czynników jak:

– dodatkowe opory, które wynikają z nierówności podłoża i zazębiania się o nie płyty betonowej, co w znacznym stopniu podnosi współczynnik tarcia,

– ciągłe zmiany stopnia nawilgocenia, ponieważ płyta narażona jest na szybkie nawilgocenie w czasie opadów atmosferycznych, a potem szybkie wysychanie,

– skurcz lub pęcznienie betonu, które pojawia się już podczas okresu dojrzewania.

W związku z tym, na podstawie wieloletnich obserwacji nawierzchni betonowych, ustalono, że korzystniej jest wykorzystywać krótkie płyty.

Odległości między szczelinami powinny być następujące:

– 8-10 m w przypadku podłoży, które nie wykazują tendencji do pęcznienia i powiększania objętości podczas zamarzania,

– 5 m w przypadki podłoży, które są niepewne.

Wytyczne stosowania szczelin w niektórych krajach

Głównymi powodami, dla których stosuje się dwojakie szczeliny poprzeczne (dylatacyjne i skurczowe) są względy techniczne oraz ekonomiczne. Wówczas odległość, która jest pomiędzy szczelinami może wynosić nawet 30 m i więcej. Jedynym warunkiem, który na to pozwala jest fakt, że pomiędzy dwiema szczelinami dylatacyjnymi należy wykonać szczeliny skurczowe (pytania na egzamin ustny do uprawnień).

Podziel się:

Ocena artykułu:

0
0

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.