Dziedzina racjonalnego budownictwa

Dziedzina racjonalnego budownictwa

Polska wieś charakteryzowała się brakiem urządzeń. W związku z tym nie można było liczyć na jakieś postępowe dążenie w dziedzinie racjonalnego budownictwa. Wszystkie działania były skazane z góry na niepowodzenie.

U biednych i średniorolnych chłopów można było spotkać system zabudowy zagród budynkami zespolonymi, czyli wszystko znajdowało się pod jednym dachem.  Nie było projektów, na podstawie których można było wznieść budynki. Surowiec budowlany był różnorodny i najczęściej wykorzystywano to, co można było znaleźć w miejscu zamieszkania (egzamin na uprawnienia budowlane).

Dziedzina racjonalnego budownictwa

W tym czasie odnotowano upadek rzemiosła budowlanego, co w efekcie wpłynęło również na twórczość ludową w budownictwie. Wszystko skupiło się na tym, żeby obniżyć koszty budowy. Przeciążone kapitałem budowlanym były małe gospodarstwa. Środki materialne, które posiadał przeciętny chłop, nie zaspokajały kosztów na pokrycie stosowania takich metod budowlanych, które używano w miejskim budownictwie.

Badania

W tym czasie przeprowadzono badania, które ustaliły, że:

– kapitał budowlany w gospodarstwie małorolnym powinien być w granicach 33-50% wartości gruntu posiadanego przez chłopa lub

– 25-40% wartości całego gospodarstwa, a więc gruntu i zabudowań łącznie z inwentarzem żywym i martwym,

– najbardziej przeciążone kapitałem budowlanym były najmniejsze gospodarstwa – często przekraczał wartość gruntu i sięgał ponad 100% zamiast dopuszczalnych ekonomicznie 50%.

Żeby jakoś wyjść z tej sytuacji, szukano rozwiązania w dwóch kierunkach. Jednym z nich było ograniczenie ilości i wielkości zabudować do niezbędnego minimum. Drugi z kolei mówił o tym, żeby użyć najtańsze materiały budowlane, dzięki którym wykona się założony program budownictwa (uprawnienia budowlane – egzamin).

W efekcie było tak, że:

  1. kierunek pierwszy: prowadził do ograniczenia potrzeb, a co za tym idzie – do pogorszenia warunków, w jakich miało pracować dane gospodarstwo,
  2. kierunek drugi: bardziej słuszna opcja, była uzasadniona tym, że gospodarstwa, które miały poniżej 5 hektarów stanowiły ponad 70% drobnych gospodarstw rolnych.

Ok. 2 200 000 rodzin żyło z gospodarstw. W przeliczeniu na procenty była to połowa wszystkich ludzi, którzy żyli wówczas w Polsce. Szukano rozwiązań dotyczących:

– potrzeb mieszkaniowych, które wymagały radykalnej poprawy,

– możliwości poprawy stanu budynków gospodarczych i inwentarskich.

Stan tych budynków był co najmniej zły. Przez zaniedbania techniczne nie było szans, żeby zwiększyć produkcję rolną oraz zwierzęcą. Poza tym istniało zagrożenie większą śmiertelnością wśród zwierząt. Doprowadziłoby to do sporych strat w gospodarstwach.

W tamtym okresie w Polsce było w sumie około 4 milionów gospodarstw rolnych. Wielkim problemem społecznym było zwiększenie wydajności produkcji rolnej o kilka procent. Żeby mogło się to udać, konieczne miało być ulepszenie i unowocześnienie budynków. Pomiędzy wojnami stosunki gospodarcze i społeczne nie pozwoliły na zrealizowanie tych założeń (egzamin ustny uprawnienia budowlane – pytania).

Budownictwo folwarczne

Pomiędzy wojnami nastąpił krótki okres rozwoju budownictwa folwarcznego. Doszło do tego na skutek stabilizacji gospodarczej w latach 1923-27. Jednak z reguły remontowano tylko budynki gospodarcze i inwentarskie. Od czasu do czasu przebudowywano je, żeby przystosować je do zmiany aktualnych kierunków produkcyjnych. Były one zależne od koniunktury gospodarczej.

W tym okresie odnotowano fakt, że budownictwo i architektura dworkowa przestały się rozwijać.  Mieszkania dla służby folwarcznej nadal charakteryzowały się tym, że były ubogie, o ograniczonym programie użytkowym. Nowe budynki inwentarskie i gospodarcze powstawały sporadycznie w gospodarstwach obszarniczych. Odbywało się to zgodnie z publikowanymi krajowymi lub zagranicznymi wzorami.

W okresie międzywojennym skupiono się na budownictwie, które było realizowane na wsi poprzez czynniki:

– państwowe,

– samorządowe,

– społeczne.

Zaczęto odbudowywać wsie po wojnie. Skupiono się na projekcie budowy nowych budynków mieszkalnych, inwentarskich oraz gospodarczych (akty zgodnie z wykazem Izby Inżynierów).

Podziel się:

Ocena artykułu:

0
0

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.