Masa własna

Masa własna

Pomiary robi się tak samo jak w przypadku obciążenia własnego g na pełnej płaszczyźnie kopuły wedle wzorów z uwzględnieniem wpływu Q, który robi różnicę masy łubnia oraz czaszy kulistej w punkcie luki świetlikowej. W przypadku, gdy masa świetlika bywa większa niż masa własna czasy jaka odpowiada luce świetlikowej, wtedy bTp wychodzi na plusie, a 5Tr na minusie. Zachodzi powiększenie siły zgniatającej w stronę południka albo pomniejszenie w stronę równoleżnika. (uprawnienia budowlane kontakt) Te uwzględnienia zmniejszają się w miarę prędkości powiększania się kąta rp, jaki pojawia się jako sin-rp w mianowniku. Warto do tego nie dopuszczać, bo sprawia on rozpór w stronę środka kopuły, jaki niby da się wyrównać, używając odpowiedniego pierścienia pod świetlikiem, ale ze względu na to, że w pierścieniu zachodzą naciągnięcia zgniatające, a w bliskim pasie równoleżnikowym wyciągające, pojawiają się w kopule nie najlepsze naciągnięcia południkowe zgniatające.

Masa własna
Masa własna

Kopuła kolista

W sytuacji jakiej w środku kopuły pojawi się luka u góry, ale nie będzie ona otulona łubniem, wtedy do obliczeń trzeba dodać siłę Q, jaka jest zbliżona do masy odrzuconej przy rachunku czaszy w luce. Warto ją uwzględniać we wzorach jako ujemną. (uprawnienia budowlane 2021) Kopuła kolista o danym kącie cp, jest często brana za górny element kopuły półkulistej.  To pokazuje, że kiedy czasza bez żadnych luk, stworzona jest na kącie centralnym mniejszym niż 2 cpi = 103,38° w przypadku ciężaru g albo mniejszym niż 2 rpi = 90° podczas ciężaru q, to powstają w stronę południków i równoleżników jedynie naciągnięcia zgniatające.

Zwyczajnie prawidłowy rozpór powinien zostać przerzucony przez mur na obwodzie albo przez odpowiednią do tego obręcz wyciąganą. (uprawnienia budowlane program)

Obliczanie naprężenia

Wyliczone naciągnięcia w obręczy bywają w każdym przypadku rozciągane, a na niższym równoleżniku czasy kulistej zgniatające albo rozciągane ale nie mocno. Jeśli rezultaty wyliczeń okazałyby się prawidłowe, to wtedy przez przeróżne deformacje pojawiłaby się na wezgłowiu wolna przestrzeń. Z racji tego, że ta przestrzeń nigdy się nie pojawiła, wiemy, że musi działać inny układ naciągnięć, który tą przestrzeń niweluje.

Sposoby założeń sprężystości ułatwiają na wyliczenie sił środkowych należących do innego układu:

– osiowych równoleżnikowych T’r, (akty prawne uprawnienia budowlane)

– momentów zginających w kierunku południka M’p,

– osiowych południkowych T’p,

– momentów zginających w kierunku równoleżnika M’r.

Naciągnięcia od T’p oraz M’r nie są duże, ale są ważne jeśli chodzi o naciągnięcia od T’r oraz M’p. Siła środkowa równoleżnikowa T’r bywa rozciągana i posiada kategoryczną ilość o wiele potężniejszą od wyliczonej z teorii błonowej.

Naciągnięcie gnące

Ta siła potrafi prędko zmniejszyć się ku górze. Naciągnięcie gnące w stronę południka pojawia się od plusowego punktu zaginającego M’p, jaki dochodzi do największej ilości nie na zakładanym wezgłowiu, ale lekko wyżej i następnie prędko zmniejsza się do góry. Dodając do siebie wszystkie siły środkowe wedle teorii błon i sprężystości widzimy informacje do wyliczania naciągnięć prawdziwych. Ze zbliżonych sytuacji pojawiają się też takie same siły środkowe innego układy blisko luki świetlikowej kopuły, jeśli widzimy obciążenie pionowe od świetlika. (segregator egzamin ustny uprawnienia)

Siły T’p i M’r nie są zbyt istotne, ale naciągnięcia zaginające od punktu M’p potrafią być w miarę istotne, bo w miarę prędko zmniejszają się w stronę wezgłowi. W pobliżu luki świetlikowej, ale też blisko wezgłowi warto dodać siły środkowe wedle teorii błon wraz z siłami wynikającymi z teorii sprężystości. (program egzaminu na uprawnienia)

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *