Strażnice pożarne

Strażnice pożarne

W Monitorze Nr A-42 z 1953 r. ustalono:

– rozmieszczenie strażnic,

– normy etatów osobowych,

– sprzęt straży pożarnych.

Strażnice pożarne
Strażnice pożarne

Dzięki temu przestała istnieć dowolność i udało się uzyskać typy straży pożarnych, a także typu budynków strażnic (uprawnienia budowlane). Wielkości strażnic pożarnych dostosowano do:

– potrzeb zakwaterowania załogi,

– garażowania i przechowywania sprzętu straży pożarnych.

Projekt powtarzalny budynków jest zależny od:

– wielkości zakładu,

– położenia zakładu,

– powierzchni,

– kategorii niebezpieczeństwa pożarowego.

Projekty te są stypizowane dla większej ilości tych samych grup zakładów przemysłowych. Z tego powodu można je stosować bez wprowadzania zasadniczych zmian.

Typizacja budynków powtarzalnych dotyczyła również wspomnianych już wcześniej serii:

– 2-, 3- i 4-kotłowych kotłowni La Monte’a,

– 4 magazynów MHW dla 9 składowych asortymentów towarów,

– hoteli robotniczych stałych na 100, 200 i 300 mieszkańców.

Typizowanie w seriach

Metoda typizowania w seriach potrafi podnieść stopień przystosowalności (program na uprawnienia budowlane). Dodatkowo zamyka w cykl całą pracę projektodawczą, która jest oceniana przez adaptujących. Metodę tę wykorzystuje się również przy typizacji, która dotyczy produkcji budowli przemysłowych, które występują w jednej grupie zakładów. Są to m.in.:

– wielkie piece z nagrzewnicami,

– piecownie i wieże węglowe w koksowniach,

– wieże ługowe w wytwórniach celulozy,

– nadszybie w kopalniach.

Budowle pomocnicze, które występują w różnych grupach zakładów i w związku z tym posiadają szersze możliwości zastosowania, muszą bezpośrednio być oparte na typizacji uniwersalnej. Powinno się je projektować w ten sposób, żeby łatwo można było uzyskać swobodne grupowanie dla różnych ilości przechowywanych materiałów. Budowlami pomocniczymi są:

– zbiorniki,

– zasobniki,

– silosy,

– wieże ciśnień.

Typizacja budynków dotyczy coraz większej liczby inwestycji. Związane to jest z wieloma korzyściami, którymi są:

– uzyskanie dużych oszczędności w pracach projektowych,

– zaprojektowanie właściwego, wyposażenia dostosowanego do potrzeb funkcjonalnych,

– zastosowanie znormalizowanych elementów,

– oszczędne opracowanie projektów, a w oparciu o konsultacje z doświadczonymi fachowcami oraz w drodze analizy już opracowanych projektów – właściwe funkcjonalne rozwiązanie,

– możliwość uruchomienia produkcji elementów typowych,

– ujednolicenie i uproszczenie budynku i serii (program przygotowujący do uprawnień budowlanych).

Typizacja zakładów i wyodrębnionych oddziałów

Zakład przemysłowy przeciętnej wielkości składa się z zespołu architektoniczno-funkcjonalnego. Wchodzą w niego cztery grupy obiektów:

a) budynków,

b) budowli,

c) urządzeń naziemnych i podziemnych.

d) urządzeń terenowych.

4) urządzeń terenowych.

Należy pamiętać o tym, że zagospodarowanie terenu takiego zakładu przemysłowego, w którego skład wchodzi minimum jeden w powyżej wymienionych obiektów, należy sporządzić z powiązaniem z:

– miastem, w którym projektuje się dany zakład,

– otoczeniem, jeżeli projektowany zakład ma być poza osiedlem.

Ukształtowanie architektoniczne w obu przypadkach powinno:

a) brać pod uwagę potrzeby procesów technologicznych,

b) opierać się o wytyczne, które wynikają z planu zagospodarowania danej części miasta lub rejonu oraz z położenia zakładu w stosunku do:

– sąsiadującej zabudowy,

– dróg dojazdowych,

– linii kolejowych,

– sieci energetycznej, wodociągowej, kanalizacyjnej.

Ukształtowanie i rozmieszczenie obiektów na terenie powinno być zgodne ze szczegółowym planem zagospodarowania miasta. Spowodowane to jest tym, że mogą to być ważne elementy kompozycji przestrzennej i powiązanie ich między sobą i otoczeniem jest bardzo ważne (program jednolite akty prawne na egzamin uprawnienia).

Typizacja kompleksów budynków zależy głównie od planów gospodarczych. Z kolei klasyfikacja zakładów przemysłowych pozwala na ustalenie, które zakłady przemysłowe lub oddziały powinny podlegać tej typizacji. Dotyczy to przede wszystkim zakładów, które:

– zawierają podstawowe wskaźniki optymalnej mocy technologicznej,

– określa kategorię wielkości oraz częstotliwości występowania mocy technologicznej.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *