Powłoka tarczy

Powłokę tarczy wykonuje się z jednej lub kilku warstw blachy stalowej (pytania na egzamin ustny do uprawnień). Taką blachę należy spawać bądź nitować. Jednocześnie konieczne jest pamiętanie o tym, że na zewnętrznej powierzchni powłoki arkusze blachy nie mogą mieć zakładów w kierunku odwrotnym do ruchu tarczy. Nity powinny mieć wtopione główki od strony zewnętrznej powłoki. W miejscu, gdzie tarczę montuje się na dole i nie jest ona opuszczana na miejsce pracy jako zmontowana, należy zastosować śruby do połączeń. Jednak należy pamiętać o tym, że nie mogą one mieć nakrętek od zewnętrznej strony powłoki.

Pierścień oporowy oraz nóż, który jest do niego przymocowani, pełni funkcję wzmocnienia i usztywnienia cylindra powłoki tarczy. Najczęściej wykonuje się je ze staliwa.

W pierścieniu oporowym znajdują się lewary hydrauliczne. Mocuje się je tak, żeby możliwa była ich łatwa wymiana, gdyby doszło do jakiegoś uszkodzenia.

Powłoka tarczy

Z kolei nóż tarczy, czyli jej przednia część, jest najbardziej narażony na uszkodzenia. Z tego powodu należy go skonstruować w mocny sposób. Zdarza się tak, że część noża jest wysunięta do przodu. Wówczas tworzy ona tzw. kaptur, który dotyczy najczęściej górnej części obwodu tarczy. Z kolei obwód ten odpowiada kątowi środkowemu o mierze 150o.

Urządzenia hydrauliczne w tarczy

Urządzeniami hydraulicznymi w tarczy są:

– lewary główne,

– przewody rurowe do cieczy o wysokim ciśnieniu,

– zawory regulujące,

– pompy hydrauliczne do podnoszenia ciśnienia cieczy.

Najczęściej jest tak, że pompy umieszcza się poza tarczą (wybierz swój dostęp do programu uprawnienia architektoniczne). Zdarza się też również to, że oprócz pomp stosuje się akumulatory hydrauliczne. Są to takie urządzenia do magazynowania cieczy, które charakteryzują się wysokim ciśnieniem.

Cieczą do urządzeń hydraulicznych z reguły jest woda. Czasami stosuje się również olej. Dotyczy to sytuacji, kiedy zachodzi możliwość zamarznięcia cieczy. Wykorzystywanie wody jako cieczy do urządzeń hydraulicznych jest korzystne z tego względu, że wówczas potrzebna jest wyłącznie instalacja, która doprowadzi wodę pod wysokim ciśnieniem. Zużytą wodę wypuszcza się do wnętrza tunelu. Z kolei zastosowanie oleju wiąże się z tym, że trzeba dodatkowo zainstalować przewody powrotne. Głównym powodem jest to, że olej jest za drogi, żeby móc wykorzystać go tylko raz.

Lewary

Lewary główne rozmieszcza się po obwodzie tarczy (uprawnienia architektoniczne). Mocuje się je do pierścienia oporowego. Lewary tarczowe charakteryzują się tym, że:

– muszą mieć działanie dwukierunkowe,

– tłoki lewarów powinny charakteryzować się możliwie dużą średnicą, żeby mogły się wyboczyć po wysunięciu.

Głowica lewara, która opiera się obudowę powinna mieć takie wymiary, żeby nie uszkodzić elementów obudowy. W przypadku tubingów i bloków betonowych głowicą lewara jest płyta stalowa, która łączy się przegubowo z tłokiem.

Aby móc operować lewarami, niezbędne są zawory, których zadaniem jest kontrolowanie dopływu cieczy pod ciśnieniem. Każdy z tych lewarów posiada dwa zawory. Jeden z nich służy połączeniu z instalacją wysokiego ciśnienia. Z kolei drugi z nich służy do zwolnienia od ciśnienia.

Ciśnienie robocze, które najczęściej się stosuje, wynosi pomiędzy 150 a 200 atm. Takie ciśnienie jest wystarczające, żeby móc przesuwać tarczę nawet w najgorszych warunkach gruntowych, Z kolei ciśnienie obliczeniowe to największe ciśnienie, jakie może powstać w danej instalacji. Zakłada się, że wynosi ono do 350 atm.

Tubingi montuje się najczęściej jako urządzenia mechaniczne. Noszą one nazwę podajników – elektorów. Można je liczyć jako część tarczy. Oznacza to, że mogą być:

– wmontowane na stałe,

– umieszczone na osobnym wózku, który posuwa się z tyłu tarczy po torze, który jest już przymocowany do zamontowanej wcześniej obudowy tubingów.

Więcej ciekawostek znajdziesz na naszym blogu!

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *